De Poort, de Paljas en het Meisje, deel 1

Levens(reis)verhaal van een domineesdochter met het syndroom van Asperger.

cropped-bepboek.jpg

In een historisch stadje langs een brede rivier groeit een meisje op met het syndroom van Asperger. Vader is hoogleraar (dogmatische) theologie. Moeder heeft een meer vrijzinnige achtergrond en is haar man en tien kinderen zeer toegewijd. Vanuit een onorthodoxe en authentieke levenshouding weet zij binnen het benauwende gereformeerde klimaat toch ruimte voor veel – uitbundig – plezier te scheppen. Op een ontwapenende manier neemt de auteur de lezer mee naar het oude donkere huis bij de middeleeuwse poort en het plantsoen daarachter. In de laatste hoofdstukken beschrijft zij haar belevenissen op een Iers schiereiland en het begin van een onstuimige liefdesaffaire…..

Met een bijdrage van dr. Els Blijd-Hoogewys, internationaal autismedeskundige, en tips voor kerkverlaters, ‘auties’ en andere gelukzoekers.

Deel 2 verschijnt op 14 februari 2020. Voor het ontvangen van actuele (pers)berichten zie Kontaktformulier.

Deel 1 is direct te bestellen bij de uitgever:

https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=10148   (geen verzendkosten) en te leen of te bestellen bij de meeste Openbare Bibliotheken

Deel 2 hier 

De Poort, de Paljas en het Meisje, deel 2

In het tweede deel van deze hartverwarmende trilogie vervolgt de schrijfster haar zoektocht naar vervulling in het Ierse Dingle. Deze hoopt ze te vinden in de armen (en het bed) van een authentieke Kelt. Later volgen we de zowel schrijnende als hilarische ontwikkelingen in haar strijd om een ‘goed mens’ te wezen. Met tips voor kerkgangers en gelukzoekers met of zonder ASS. Door een samenvatting van deel 1 is deel 2 ook apart te lezen.

Over de auteur

Bep Schilder (Utrecht, 1953) woont afwisselend in Kampen en in Groningen. Haar authentieke en veelzijdigartistieke persoonlijkheid bezorgde haar spontaan titels als ‘Kamper legende’ en ‘Icoon van het Literair Café’. Ook ‘runde’ ze een vrouwen- en een spiritueel centrum. Naast de SWP- opleiding is ze geschoold in esoterie, astrologie en aurahealing.

Fragment uit het boek

Als een beetje ‘apartig’ kind binnen ons tienkoppige gezin had ik me vaak eenzaam en onbegrepen gevoeld. Papa was hoogleraar aan een strenggereformeerde theologische universiteit; de dwangbuis van kerkelijke wetten en voor mij meestal onduidelijke regels beangstigden mijn altijd naar vrijheid hunkerend ‘kunstenaarsgemoed’. Wanneer het kon, zocht ik dan ook mijn toevlucht tot het bronzen standbeeld van de Paljas op het grasveld achter een middeleeuwse poort schuin tegenover het grote, oude huis waarin wij opgroeiden.
Deze poort met haar naar de hemel reikende spitsen scheidde een kleur- en waterrijk plantsoen van de zwaarte in het behoudende stadje dat aan de oostzijde werd begrensd door een naar de vroegere Zuiderzee stromende rivier. Die Paljas zat daar altijd maar zo stil, op zijn granieten sokkel, met een puntmutsje boven zijn naar onbekende verten starende ogen. Ik voelde me met hem verwant omdat hij net als ik een beetje ‘anders’ was. Wel deed het me verdriet dat hij niet op zijn – dicht gegoten – fluit kon spelen.

Een maand eerder was mijn dochter Sarah drie-en-twintig jaar geworden. Omdat ze met haar studiegenote en vriendin Gea voor het schrijven van hun scriptie een paar maanden in Ierland verbleef, vierde ze dat op het zuidwestelijk gelegen schiereiland Dingle. Daar woonde en werkte haar geliefde, Damon, met wie ze, na een geslaagde kerstviering bij zijn ouders, serieus overwoog ‘in zee te gaan’. Omdat ze graag wilde dat ik dan ook in Ierland zou komen wonen, was deze reis min of meer bedoeld als een verkennend onderzoek. Zij had me met haar onweerstaanbare overredingstactiek zo ver gekregen dat het idee me hier te vestigen ineens helemaal niet zo’n vreemde gedachte leek. Op mijn turbulente levensweg was ik ‘toevallig’ net bij een soort kruispunt aangekomen: onlangs had ik afscheid genomen van mijn (tweede) geesteskind, de spirituele stichting Koraal. Het voorzitterschap daarvan had ik in vol vertrouwen aan mijn ex en zielsvriend Rick overgedragen.
Tot mijn verbazing was mijn aanstaand vertrek plaatselijk nieuws gebleken; de kranten hadden er uitgebreid aandacht aan besteed. Iemand betitelde me zelfs als een ‘levende legende’. Zo werd deze pionier dan toch nog in eigen stad geëerd. Helaas kon ik er niet echt van genieten, want ik leed al sinds mijn kleutertijd aan een vorm van chronische onzekerheid. Of dat kwam door de dogma’s over onze slechte en zondige natuur die we vroeger tijdens de catechisatielessen in het hoofd hadden moeten stampen wist ik niet, in elk geval leek ik meer dan de andere kinderen last te heben van angsten, nachtmerries en een vorm van allergische huiduitslag. Ook pleegde ik – onbewust – voortdurend op mijn lippen te bijten en wreef ik vaak dwangmatig met mijn vingers langs elkaar.

De Poort, de Paljas en het Meisje, deel 2

Bep Schilder (Utrecht, 1953) stamt uit een bekend theologengeslacht. De broer van haar opa, Prof. dr. Klaas Schilder was als ‘oprichter’ van de Gereformeerde Kerken Vrijgemaakt in 1944 een landelijk fenomeen. Haar vooral in spirituele kringen bekende zus (wijlen) Aleid Schilder deed via columns, lezingen en boeken, waaronder het veelvoudig herdrukte ‘Hulpeloos, maar schuldig’, veel stof opwaaien in (rand)kerkelijk Nederland.

Het strenggereformeerde klimaat waarbinnen de schrijfster opgroeide liet diepe sporen na in haar ontvankelijke Aspergergeest. Het tweede deel van haar autobiografische roman ‘De Poort, de Paljas en het Meisje’ geeft van nabij haar worstelingen daarmee weer. Vanuit haar autistische kijk op het leven probeert ze, soms wanhopig, het gedrag van de mensen om haar heen te begrijpen. Uiteindelijk bevrijdt ze zich van de dogmatische leringen door verworven filosofische en spirituele inzichten. In het ongerepte Ierland komt haar moegestreden ziel thuis en vindt ze rust, (h)erkenning en een nieuwe liefde.

Halverwege het boek verspringt het ‘verhaal’ naar de jaren ’80, waar ze met haar dan driejarige dochter Sarah is neergestreken in de stad Groningen. We volgen haar fervente pogingen om een goede moeder, vriendin, minnares en echtgenote te wezen. En haar ontdekking van een ‘oosterse techniek’ om de angsten die haar wakker houden te bezweren en – eindelijk – ware, innerlijke rust te vinden.

Het boek bevat een voorwoord van de internationaal bekende autisme-expert dr. Els Blijd-Hoogewys en een nawoord over onder meer seksueel misbruik van mannen door vrouwen in een ver verleden. En hoe zich dat verhoudt tot de huidige #MeToo discussie…